چرا درجه بندی عسل، ژل رویال و بره موم مهم است؟

کیفیت محصولات زنبور عسل تولید شده توسط زنبور به دلیل وابستگی زیاد به محیط تولید، شرایط آب و هوایی، نوع جمع آوری و نگهداری می تواند متفاوت باشد.

بنابراین بهترین روش برای تعیین کیفیت آنها (درجه بندی) انجام کنترل بر اساس آزمایش های اختصاصی می باشد.

ارزیابی محصولات زنبور عسل

درجه بندی عسل A (1-50) بسیار خوب و با کیفیت عالی
B (1-50) کیفیت قابل قبول و عمومی
C (1-50) کیفیت ضعیف

 

آزمون های درجه بندی عسل و دلایل انتخاب هر آزمون برای  تعیین کیفیت عسل
عنوان آزمون واحد حد قابل قبول توضیح
پلي فنل میلی گرم در 100 گرم 30 تا 100 ( نمونه های بیشتر از 100 از مرغوبیت بیشتری برخوردارند) پلی فنل ها و یا ترکیبات فعال عمدتا از شهد و محیط زندگی زنبور جمع آوری و به عسل افزوده می شود. این فاکتور می تواند تاثیر زیادی در تعیین کیفیت عسل داشته باشد. لذا نوع و مقدار آنها در عسل می تواند کیفیت شهد جمع آوری شده و تنوع گیاهی منطقه را نیز تعیین کند. در آزمایشگاه های دنیا برای تعیین کیفیت  و عملکرد عسل از این فاکتور و مقدار آن در عسل استفاده می کنند.  ترکیبات پلی فنلی عسل شامل انواع فلاونوئید، آنتی اکسیدان ها و مشتقات فنلی می باشد. مقدار پلی فنل عسل از مقادیر مختلف بین 60-460 میکروگرم در 100 گرم عسل گزارش شده است. اما در عسل های ایران این عدد بصورت متوسط بین 30-100 میلی گرم در 100 گرم می باشد.
آميلاز واحد در گرم 10-100 (نمونه های بیشتر از 100 از مرغوبیت بیشتری برخوردارند) اولین آنزیمی که بعنوان مهمترین آنزیم کیفیت سنجی عسل نیز مورد ارزیابی قرار می گیرد آنزیم آمیلاز و یا دیاستاز می باشد.  این آنزیم توسط زنبور تولید و به عسل اضافه می گردد. تقریبا مستند مشخصی برای علت و عملکرد اختصاصی این آنزیم در عسل شناسائی و گزارش نشده است، اما بدلیل اهمیت آن بعنوان یک فاکتور بیولوژیک در عسل همیشه مورد توجه می باش، لذا اندازه گیری آن و کمیت و کیفیت آن در عسل از اهمیت بالائی برخوردار است.  دیاستاز در مقابل آنزیم های دیگر در عسل بالاترین طول عمر که نزدیک 2 سال می باشد را دارد.  هرگونه کاهش و یا عدم وجود این آنزیم در عسل می تواند نشانه کیفیت پائین عسل و یا تخریب و غیر فعال سازی آن توسط شرایط نگهداری و یا حرارت در حین فرآیند بسته بندی و غیر باشد.
گلوکز اکسیداز واحد در گرم 0 تا 10 ( برای نمونه های معمولی ) آنزیم گلوکز اکسیداز یکی از آنزیم های ترشحی زنبور عسل می باشد که با هیدرولیز کلوگز به اسید کلوگونیک و آب اکسیژنه باعث ایجاد اثر ضد باکتری عسل می شود. بعضی از عسل ها دارای فعالیت بیشتری برای آنزیم کلوگز اکسیداز هستند. این آنزیم حساسیت زیادی به غیر فعال شدن در مجاورت حرارت، نور مستقیم و یا انرژی آزاد شده در ماکروویو را دارد. اسید گلوکونیک، اسید اصلی موجود در عسل است و معمولا بیشتر از اسیدیته عسل مربوط به این ماده است.
قند احیا گرم در صد گرم حداقل 65 در عسل بیش از 15 نوع قند شناسایی شده است که تعدادی از آنها قند احیاء  می باشند. این قند ها یا  بصورت مستقیم از شهد آورده شده است و یا توسط زنبور از قند های دیگر فرآوری و تولید شده است. اما بیش از 95 درصد قند های احیا عمدتا فرکتوز و گلوکز می باشند.
نسبت فروكتوز به گلوکز بدون واحد حداقل 0.9 این محاسبه و معیار می تواند نشان از ایجاد تعادل قندی در عسل که از شهد آورده شده و یا توسط زنبور تولید شده است باشدو لذا بالا رفتن این نسبت نشان از افزایش مقدار فرکتوز در عسل است.
ساكارز گرم در صد گرم حداکثر 5 ساکارز یکی از قندهای دی ساکارید در عسل می باشد که می تواند به دو شکل طبیعی و یا مصنوعی در عسل حضور داشته باشد. بر اساس مطالعات دو دهه اخیر این تصور که ساکارز بیشترین دی ساکارید در عسل است تغییر یافته و مشخص شده است بصورت طبیعی مالتوز که یک قند دی ساکارید و قند احیاء می باشد نسبت بیشتری در عسل طبیعی به خود می تواند اختصاص دهد. از طرفی زنبور با مدیریت بر میزان قند ها می توان آنزیم های مختلف ازجمله اینورتاز را برای کاهش ساکارز در عسل تولید و این قند را به نسبت متعادل در عسل برساند.
فروكتوز گرم در صد گرم حداقل 30 فرکتور بعنوان بیشترین سهم قند منوساکارید در عسل،  همیشه بعنوان یک فاکتور موثر در ارزش گذاری عسل می باشد. البته این قند اگر بصورت طبیعی از شهد و یا توسط زنبور تولید شود مطمعنا با فرکتوزی که در صنعت استفاده می شود می تواند متفاوت باشد.
گلوكز گرم در صد گرم 20 تا 35 گلوکز بعنوان یک قند منوساکارید  است که بعداز فرکتوز بیشترین سهم شیرین کننده را در عسل دارد. این قند می تواند از محیط و یا از تبدیل قند ها در عسل (مانند تجزیه ساکارز  به یک فرکتوز و یک گلوکز ) ایجاد شود.
هیدروکسی متیل فورفورال (HMF) میلی گرم در کیلوگرم(ppm) حداکثر 40( مناطق معتدل)

حداکثر 80 (مناطق گرمسیری)

هیدروکسی متیل فورفورالHMF شاخص  قابل استفاده در خصوص اثر دمای  نگهداری و یا فرآوری بر روی فرآورده های غذایی حاوی قندهای ساده می باشند. این فاکتور در عسل نیز از اهمیت بالائی برخودرار است که در دمای بالا و یا تدوام دمائی به عسل ایجاد می گردد. علت سمیت این ماده تاثیر بر فعالیت سلول ها و سیگنال های داخل سلولی می باشد. این ماده می تواند پیش ساز آکریل آمید باشد که هر دو این مواد بعنوان ترکیبات سمی و سرطان زاد گزارش  است.   البته میزان LD100  گزارشده برای HMF حدود 37 گرم در کلیو گرم می باشد. که از مقدار موجود در عسل معتارف بسیار کمتر است.
درجه بندی بره موم A  قابل استفاده برای مصارف دارویی 
B  برای کاربردهای مکمل مفید قابل استفاده است
C   برای افزودنی های غذایی و کاربردهای آرایشی و بهداشتی مفید است 

درجه بندی ژل رویال A (1-50)  کیفیت عالی
B (1-50) کیفیت قابل قبول خوب
C (1-50) کیفیت قابل قبول ضعیف

ژل رویال (RJ) یک ترشح غنی از مواد مغذی است که توسط غدد هیپوفارنکس و مندیبولار زنبورهای عسل پرستار، عمدتاً Apis mellifera، تولید می‌شود. این ماده برای تغذیه لاروهای در حال رشد استفاده می‌شود و در طول رشد لارو به لاروهای ملکه‌ساز عرضه می‌شود. بنابراین، ژل رویال برای رشد لارو، تمایز طبقاتی، رشد ملکه و نگهداری ملکه بالغ مهم است.

از دیدگاه بیوشیمیایی، ژل رویال شامل چندین گروه اصلی از ترکیبات است:

  1.  اجزای تغذیه‌ای: آب، پروتئین‌ها، پپتیدها، اسیدهای آمینه، کربوهیدرات‌ها، لیپیدها، ویتامین‌ها و مواد معدنی.
  2.  ترکیبات زیست فعال: پروتئین‌های اصلی ژل رویال (MRJPs)، اسیدهای چرب مشخص مانند 10-هیدروکسی-2-دسنوئیک اسید (10-HDA)، پپتیدهای ضد میکروبی، ترکیبات فنلی و سایر مولکول‌های فعال بیولوژیکی.
  3.  آنزیم‌ها: از جمله گلوکز اکسیداز و چندین فعالیت شبه پروتئاز گزارش شده، اگرچه شواهد مربوط به آنزیم‌های فردی متفاوت است.

4. ترکیبات فرعی: نوکلئوتیدها، اسیدهای آلی، استرول‌ها و سایر ترکیباتی که غلظت آنها به نمونه و روش تجزیه بستگی دارد.

ترکیب ژل رویال با توجه به سن و وضعیت فیزیولوژیکی زنبورهای پرستار، سن لارو، فصل، منشأ جغرافیایی، تغذیه کلنی، زمان برداشت و شرایط نگهداری متفاوت است. در نتیجه، مقادیر ارائه شده در زیر باید به عنوان محدوده‌های تقریبی گزارش شده در متون علمی تفسیر شوند، نه مشخصات ثابت برای هر نمونه.

ترکیب کلی تغذیه‌ای و شیمیایی

جدول زیر خلاصه‌ای از ترکیب تقریبی ژل رویال تازه را ارائه می‌دهد.

اجزای اصلی

مقدار تقریبی

گروه ترکیبات

آب و فاز آبی

۶۰–۷۰٪

آب

پروتئین‌های اصلی ژل رویال، گلیکوپروتئین‌ها و پپتیدها

۹–۱۸٪

پروتئین‌ها

گلوکز، فروکتوز، ساکارز و قندهای جزئی

۷–۱۸٪

کربوهیدرات‌ها

اسیدهای چرب آزاد، هیدروکسی‌اسیدهای چرب، فسفولیپیدها و استرول‌ها

۳–۸٪

لیپیدها

پتاسیم، سدیم، کلسیم، منیزیم، فسفر، آهن و روی

حدود ۰٫۸–۳٪

مواد معدنی و خاکستر

عمدتاً ویتامین‌های گروه B و مقادیر متغیر سایر ویتامین‌ها

مقادیر متغیر و عموماً کم

ویتامین‌ها

پلیفنول‌ها، فلاونوئیدها، نوکلئوتیدها، آنزیم‌ها و پپتیدها

متغیر

سایر ترکیبات زیست‌فعال

 

این بازه‌ها بر اساس بررسی‌های انجام‌شده پیرامون ترکیبات ژل رویال گردآوری شده‌اند. مقادیر مذکور بسته به روش‌های آنالیز، منشأ نمونه، و تازه یا خشک بودن ماده، متغیر هستند. این درصدها را نباید به گونه‌ای با هم جمع کرد که گویی همگی مربوط به یک نمونه واحد و استاندارد شده هستند.

ژل رویال مانند هر فرآورده بیولوژیک و محصول زنبور عسل دارای ترکیبات مختلفی است که می توان با ارزیابی آنها علاوه بر بررسی اصالت آن از نوع کیفیت ژل رویال نیز مطلع شد. درجدول زیر آزمون های قابل استفاده در ژل رویال آمده است که می تواند بر اساس نیاز متقاضی، آزمون ها انجام می گردد.

ریف عنوان آزمون
1

پلی فنل کل

2

آنتی اکسیدان کل

3

آمیلاز

4

گلوکز اکسیداز

5

پروتئاز

6

پروتئین

7

اسید ۱۰-هیدروکسی-۲-دسنوییک (10-HDA)

8

پرولین

9

اثر ضد باکتری( مهارکنندگی باکتری گرم مثبت و منفی)

10

افزایش رشد سلولی ( تحریک رشد سلول های نرمال)

11

مهار سلول های سرطانی

12

گلوکز

13

فرکتوز

14

دی ساکارید

15

مواد معدنی پتاسیمK، سدیم Na، کلسیم Ca، منیزیم Mg آهن Fe، روی Zn، مس Cu، منگنز Mn

16

فلزات سنگین (سرب، کادمیوم، آرسنیک و جیوه..)

17

باقی مانده سموم آفات نباتی

 

تمایز علمی: «ترکیب تغذیه‌ای» به محتویات ژل رویال اشاره دارد، در حالی که «فعالیت زیستی» (بیولوژیکی) بیانگر عملکرد اجزای خاص در شرایط آزمایشگاهی یا فیزیولوژیکی معین است. صرفِ شناسایی یک ترکیب، لزوماً به معنای وجود اثری با اهمیت بالینی یا تأثیری غالب از نظر زیستی نیست.

نتیجه‌گیری‌های علمی

شواهد علمی از نتایج زیر پشتیبانی می‌کنند:

  • ژله رویال یک ترشح تغذیه‌ای پیچیده حاوی آب، پروتئین‌ها، کربوهیدرات‌ها، لیپیدها، اسیدهای آمینه، مواد معدنی، ویتامین‌ها، آنزیم‌ها و ترکیبات زیست‌فعال است.
  • پرولین اغلب در میان اسیدهای آمینه آزاد غالب است، اما اسید آمینه غالب در بخش پروتئین کل ممکن است متفاوت باشد.
  • گلوکز اکسیداز و چندین فعالیت شبه پروتئاز به طور مستقیم در ژله رویال بررسی شده‌اند.
  • بخش لیپیدی با اسیدهای چرب هیدروکسی با زنجیره متوسط غیرمعمول، به ویژه 10-HDA، که همچنین یک نشانگر مهم کنترل کیفیت است، مشخص می‌شود.
  • 10-HDA فعالیت مهاری HDAC را در تحقیقات تجربی نشان داده است که ارتباط احتمالی با تنظیم اپی‌ژنتیک را فراهم می‌کند. سهم مستقل آن در تمایز ملکه در کلنی‌های زنده هنوز به طور ناقص اثبات شده است.
  • پروتئین‌ها، اسیدهای آمینه، لیپیدها، استرول‌ها و سایر ترکیبات در محیط تغذیه‌ای مورد نیاز برای رشد لارو نقش دارند. تمایز ملکه یک فرآیند چند عاملی است و نه نتیجه یک ماده مغذی واحد.
  • برای تحقیق و توسعه صنعتی، آموزنده‌ترین رویکرد، ترکیب تجزیه و تحلیل ترکیبات، اندازه‌گیری فعالیت ویژه آنزیم، توصیف پروتئین و مطالعات بیولوژیکی کنترل‌شده است.

ژل رویال باید به عنوان یک سیستم بیوشیمیایی یکپارچه مورد مطالعه قرار گیرد. خواص بیولوژیکی آن را نمی‌توان به طور کامل توسط 10-HDA، پرولین، پروتئین‌های MRJP یا هر جزء جداگانه دیگری توضیح داد.

Subscribe for Latest News
Follow Us
error: Content is protected !!